Poezja z I wojny światowej: Vera Brittain, Niewykluczone

Niewykluczone, autorka: Vera Brittain

Niewykluczone, że ujrzę z czasem
Chmury i błębit, słońce na niebie,
Poczuję znowu, że życie ma sens,
Choć już bez Ciebie.

Niewykluczone, że złote łąki
Sprawią, że serce skoczy jak źrebię.
Uśmiechnę się widząc kwiatów pąki,
Lecz nie do Ciebie.

Niewykluczone, że ukoi mnie
Szum lasów błogich i jesieni czar,
Między płatki róż zanurzę się,
Choć nie Twój to dar.

Niewykluczone, że się nie zwinę
Bólem przeszyta któregoś roku,
Gdy pierwsza gwiazdka za oknem mignie
Bez Ciebie u boku.

Znajdę radości, nie dam im zniknąć,
Lecz najważniejsza odeszła w nieznane,
Przez stratę Ciebie nie drgnie już nigdy
Serce złamane.

Vera Brittain


Perhaps, by Vera Brittain

Perhaps some day the sun will shine again,
And I shall see that still the skies are blue,
And feel once more I do not live in vain,
Although bereft of You.

Perhaps the golden meadows at my feet
Will make the sunny hours of spring seem gay,
And I shall find the white May-blossoms sweet,
Though You have passed away.

Perhaps the summer woods will shimmer bright,
And crimson roses once again be fair,
And autumn harvest fields a rich delight,
Although You are not there.

Perhaps some day I shall not shrink in pain
To see the passing of the dying year,
And listen to Christmas songs again,
Although You cannot hear.

But though kind Time may many joys renew,
There is one greatest joy I shall not know
Again, because my heart for loss of You
Was broken, long ago.

Tłumacz: Dawid Kaczmarczyk

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s